گیل یار

قصد آهن دلی داشتم، اما نظرنگاه نداشتم یکروزدرازدحام کوچه های شهردل دادم با آنکه شکسته بود اما ترنم مهرت و آنچنان که نامت به این عنوان مزین بود مرهمی بود بررنجهای دلم .

دل بردی وشاید نمی خواستی واین بازی دردومین دیداررنگی دیگرگرفت حالا یک گام جلوتربودیم اما زخمهای من آنروز کاری تربود و نوشته های تو با آنکه نمی شناختمت گرمی بخش.

می گفتی روزهای زیادی درازدحام همان کوچه که نخستین بار دیدمت گم شدی تا بیابی ام و این هم جزیی ازبازی ما بود و نیافتی و نمی دانستی من چقدر دلم می خواهد در اتفاقی شیرین درهمان روزها ببینمت اما نیافتم و شاید تقدیر براین بود.

نوروزطلایه دارزیبایی ازراه رسید و ما شکوفه زدیم، باران بارید و من می خواستم درکوچه رشت بی چتر باتو باشم بی آنکه بدانم توزخم دارعشق دیگری بودی که در یک روز بارانی زمین را به قصد آسمان ترک گفته بود من آنروز برای نخستین بار ترنم احساس یک مرد را در چشمان نمدارش دیدم وبا تو گریستم.

شبها درباغ خانه ای که تو هنوز ندیدیش آتش روشن می کردم در خیال صورتی که  می شناختمش اما قادر نبودم خطوط چهره اش را ترسیم کنم وقلبم برای آن نادیدنی می تپید اما بازهم تو مرهم بودی .

و 14 روزازسالی نوگذشت من دیدم همان نادیدنی را که در دلم بود و تا اینجا همه چیزهنوزیک بازی بود و تو آنروزمرا به طعم شیرین عشق میهمان کردی و من شور ندیدنت را به دانه های تسبیح پاسخ گفتم و قلبم لرزید.

دیگر بار رفتیم تا باهم باشیم و تا اینجا شور بود و دیوانگی و شیرینی بوسه هایی که میرفت تا خاطره انگیز ترین باشد .

آغوشت را گشودی، گفتم امن ترین جای جهان است عریانی ات را خدا گونه دیدم و از تمام رنگها ،عریانی راشایسته دانستم و لحظه ای از پرواز با تو پشیمان نیستم .

بهار گذشت وگلها میوه شدند، تابستان لبخند زد وپاییز گریست وبرگهایی که ما شاهد تولدشان بودیم از شاخسار درخت فرو افتادند و زمستان چون عروسی سپید از راه رسیداما پرنده ها هنوز آشیانه شان گرم بود.

دلم هیچگاه ازتو فارغ نشد،یاد توهمیشه با من بود اما امروزسرد ودرمسیرباد آشیانه درتهاجم ویرانی است واین قصه تا همین فصل نوشته شده اگر دوست داشتی تا فصل آخرش راتو بنویس.

همیشه داستان آنطور که ما می خواهیم پایان نمی یابد !!

Posted by مریم   on چهارشنبه چهاردهم دی 1390  at 13:12 | Post Link | 

باران هم

مرا به یاد تو می اندازد 

وقتی که بی چتر  در طول خیابانهای رشت می دویدیم

خیس خیس 

درست مثل رویاهایهای کودکیمان

با طراوات

حالا

سالهاست که من

در هوای ابری دلم

بی چتر جاده های بی تو را

بی هیچ نشانی طی می کنم

 کوچه های این شهر هم مرا می شناسد

ومرا به انگشت اشاره نشان می دهند

آنها خیال می کنند من یک تکه ابرم

 که با هر تلنگری می بارم

شاید هم کوچه  ها راست بگویند

 آخر من

خورشید را گم کرده ام

و آنقدر سردم

که بچه ها مرا آدم برفی صدا می زنند

 می دانم می آیی

 این را فقط به خودت می گویم

 قلب من هنوز گرم وتپنده است

من یک تکه از وجود تو را در قلبم پنهان کرده ام

می دانم

 تو می آیی

و ما باز هم در خیابانهای رشت بدون چتر

می دویم ...

Posted by مریم   on دوشنبه پنجم دی 1390  at 9:37 | Post Link | 

به همین سادگی!

میمش را برداشتم

 شکلات شد!!

 مشکلاتم را می گویم!!

Posted by مریم   on سه شنبه هشتم آذر 1390  at 13:10 | Post Link | 

نه سیب

 نه گندم

گناه چشمان آدم بود

که من حوا شدم !!

Posted by مریم   on سه شنبه هشتم آذر 1390  at 13:7 | Post Link | 

نام تورا

 با آه

روی شیشه نوشتم

شیشه هم 

گریست !

Posted by مریم   on چهارشنبه یازدهم آبان 1390  at 13:25 | Post Link | 

 گفتگوی مریم یکرنگی با عبدالعلی دستغیب

ته تغاری ادبیات کلاسیک هم خدا را می خواست هم خرما را!

عبدالعلی دستغیب گفت: غزل های خواجه شیراز، شعری دو وجهی است که هم خواهان زندگی دنیوی است و هم آخرت را می خواهد، و همین شعر او را جذابتر و تاویل پذیرتر از شاعران دیگر می کند.

عبدالعلی دستغیب، منتقد و پژوهشگر ادبی پیشکسوت همزمان با بزرگداشت روز حافظ در گفتگو با شبستان گفت: آنچه درباره حافظ از دوره تیموری تا به حال نوشته‌اند، سراسر اشتباه بوده است، کسانی که درباره این شاعر اظهارنظر کرده‌اند، عقایدی را برایش در نظر گرفته‌اند که از آن او نیستریال در واقع بیشتر افراد از حافظ تفسیرهای تعبیری و اجتماعی ارایه داده اند.

 هرکسی از ظن خود یار حافظ شد

وی با بیان اینکه همه این تفسیرها به نوعی پیش‌داوری است، افزود: این پژوهشگران با این پیش‌داوری‌ها به سراغ متن رفتند. مثلا فکر کرده اند که مثلا حافظ صوفی است، بنابراین کتاب‌های صوفیانه را پیش روی خود گذاشته‌اند و با آن به تفسیر شعر حافظ پرداختند.

نویسنده «نقد ادبی و نوعیت متن»در توضیح این مطلب اضافه کرد: برای نمونه داریوش آشوری، مترجمی است درمورد حافظ چنین اندیشیده که حافظ کشف‌الاسرار میبدی را پیش روی خود گذاشته و تمام شعرهای حافظ کپی از این اثر عرفانی است.

 وی ادامه داد: یکی از نویسندگان مارکسیست درباره حافظ نوشته که وی از دراویش انقلابی بوده بدون اینکه به این نکته توجه کنند که کلمه درویش و انقلابی دو کلمه متضاد با یکدیگرند. همچنین محمدعلی بامداد، وی را صوفی ملامتیه خوانده و دیگران نیز حافظ را خراباتی، لاابالی و رند و کفرگو پنداشته‌اند و بقیه اظهارنظرها نیز درباره این شاعر کپی از همین حرف‌ها است.

 تنها راه شناخت حافظ رجوع به متن اشعار اوست

دستغیب با انتقاد از اینکه متن‌شناسی دقیقی از حافظ صورت نگرفته، یادآور شد: در نظر داشته‌ باشیم که متن‌شناسی اعم از شناختن شاهنامه، دیوان حافظ، کلیات سعدی از جمله باورهای مؤلف و آنچه که درباره وی گفته‌اند، است. ما به عنوان پژوهشگر در این زمینه باید با آنچه که درباره این شاعر گفته‌اند کاری نداشته باشیم و ببینیم که خود متن درباره مولف چه می‌گوید و روابط، کلمه‌ها ،حروف و صداهایی را که از متن برمی‌خیزد را مورد کاوش و بررسی قرار دهیم تا به شناخت دقیق‌تری دست یابیم.

 وی همچنین اظهار کرد: در متن ما درمی‌یابیم که یک شاعر چه طور به جهان و انسان نگاه می‌کند البته مواد لازم برای مطالعه متن را نیز مانند اطلاعات تاریخی، زندگی‌نامه شاعر، قضاوت هم‌عصران و غیره راباید اختیار داشته باشیم که البته کسانی مانند دکتر محمد قزوینی، علامه دهخدا، علامه معین، دکتر خانلری و دکتر زرین‌کوب، دکتر غنی، و...کوشش‌های فراوانی در این زمینه ارایه کرده‌اند و مواد لازم را برای پژوهشگران فراهم آورده‌اند.

 وی درباره توضیح و شروحی که بر دیوان حافظ نوشته شده نیز گفت: در توضیح دشواری‌های دیوان حافظ نیز کتاب‌هایی مانند شرح سودی بر حافظ با ترجمه دکتر عصمت ستارزاده، شرح حافظ از دکتر هروی و حافظ‌ نامه بهاءالدین خرمشاهی و شرح حافظ دکتر استعلامی را در دست داریم که در این آثار دشواری‌های دیوان حافظ مورد بررسی قرار داده اند که می تواند گره گشای علاقه مندان به حافظ باشد.

 اغراق‌ها درباره حافظ معلول تبلیغات دوره تیموری به بعد است

دستغیب اغراق های صورت گرفته درباره حافظ را ناشی از کمبود اطلاعات گوینده آن دانست و خاطرنشان کرد: اغراق‌های زیادی در مورد حافظ صورت گرفته مثلا عده‌ای بدون مطالعه وی را بزرگ‌ترین شاعر جهان دانسته‌اند، در حالی که تنها در مورد حافظ می‌توان گفت که او یکی از شاعران بزرگ ماست و این اغراق‌ها معلول تبلیغات دوره تیموری به بعد است و دلیل آن هم این است که ما جماعتی اهل تعارف هستیم و حاضر نیستیم تکلف مطالعه متن را بپذیریم و نظرات نزدیک به متن ارایه دهیم.

 نویسنده«نقد آثارجمال‌زاده» ادامه داد:گاه ما با این اغراق ها سعدی را کوچک می‌کنیم تا حافظ را بزرگ جلوه دهیم و مقامی را برای او قایل می‌شویم که خود حافظ نیز در متن برای خود قایل نبوده و این نوع نگاه مانع از شناخت حقیقی حافظ است، در واقع کسانی که درباره حافظ تحقیق می‌کنند هیچ‌وقت به این نکته توجه نکرده‌اند که ما در دیوان حافظ با دو حافظ روبه رو هستیم.

 وی در ادامه این مطلب اضافه کرد: کسانی که حافظ را مطالعه کرد‌ه‌اند یا وی را متشرع و زاهد و مذهبی یا خراباتی و یا لاابالی و منکر‌الدین دیده‌اند و همه این پیش‌داوری‌ها مانع از این شده تا شخصیت دووجهی حافظ را دریابند و متوجه نشده‌اند که حافظ شاعری ضد و نقیض است.

 دستغیب اظهار کرد: حافظ در طول زندگی خود از 18 سالگی شروع به سرایش شعر کرده و تقریبا 50 سال شعر سروده است و در این دوره 50 ساله شیراز دچار حوادث بسیاری شده و ناچار حافظ نیز در گیرودار این حوادث بحران‌های عاطفی و اجتماعی را از سر گذرانیده و از آن متأثر شده و همین نکته از او شخصیتی جامع اضداد ساخته است.

 حافظ شاعری ضد و نقیض با شخصیتی دو وجهی است

این منتقد ادبی تاکید کرد:حافظ شخصیتی دو وجهی داشته، گاه عارف است که به متافیزیک توجه دارد و گاه نیز شاعری عشرت‌طلب و علاقه‌مند به زیست روزانه است و همین مسئله متن او را در دیوانش برای ما جذاب کرده زیرا مطالعه اشعارش نیرویی را که در وجود ما است تحریک می‌کند و ما را به هیجان می‌آورد چرا که وی در شرایطی مشابه شرایط ما زیست کرده است و از این رو ما خود را به او نزدیک احساس می‌کنیم.

 صاحب کتاب «از اجتماع قبیله‌ای تا جامعه‌ی مدرن»ادامه داد: حافظ تمام حوادث روزگار را با جان و دل آزموده و از این رو است که ما برای تسکین طوفان‌های درونی خودمان راغبیم که شعر حافظ را مطالعه کنیم. به عبارتی حافظ چیز تازه‌ای نگفته و همه چیزهایی را که در دیوان‌های دیگران بوده به خوبی بازگو کرده در واقع دیوان حافظ حاصل احساسات و مطالعه آثار سعدی و خیام و دیگران است و تنها لحن کلام وی شدیدتر است.

 دستغیب خاطرنشان کرد: حافظ گاهی آمرانه حرف می‌زند و گاهی با لطافت بسیار آنچه را که شاعران پیش از او سروده‌اند را بازگو می‌کند اما آنچنان زیبا آن را بازتاب می‌دهد که در وجود مخاطب بسیار تأثیر می‌گذارد.

 ته تغاری ادبیات سرودهای دیگران زیرگانه گلچین کرده است

وی حافظ را کودک ته‌تغاری ادبیات کلاسیک خواند و اضافه کرد: کودک ته‌تغاری اگرهم زیبا نباشد بسیار محبوب والدین است و خانواده او را بسیار دوست می‌دارند. حافظ نیز همین‌گونه است چرا که در شعر کلاسیک همه ظرفیت‌ها را سعدی و فردوسی به مصرف رسانیده و حافظ زیرکانه تمام آنچه را که آنها سروده‌اند را گلچین می‌کند و این گلچین کردن سبب می‌شود که مخاطب به خود زحمت ندهد تا به سراغ دیگر شاعران برود.

 این پژوهشگرعنوان کرد: غزل حافظ به پای سعدی نمی‌رسد، در عرفان به هیچ‌وجه پی‌گیری مولوی را ندارد، شخصیت حافظ عرفان و رندی را با یکدیگر دارد، در عرفان به سمت متافیزیک می‌رود و مطالبی را روزبهان بقلی، بایزید بسطامی، احمد غزالی و سنایی سروده‌اند را تکرار می‌کند اما رنگ عاشقانه این عرفان شدیدتر است و عشق حافظ عشقی شفاف و روشن است. اط سوی دیگر قطب دیگر شخصیت حافظ رندی است که به معنای شک کردن، غنیمت شمردن و دقت و بهره‌ بردن از زیبایی‌های دلپذیر دنیاست.

 وی درباره معیشت و تلاطم های روحی حافظ تاکید کرد:آنچه که ما از زیست روزانه خود به آن نیازمندیم در سراسر دیوان حافظ پراکنده است. در واقع از دوره جوانی حافظ که بگذریم تلاطم های روحی این شاعر در همه جای غزلیات وی دیده می‌شود.

 حافظ شاعری که بر سرمطالبات دنیا و آخرت معلق است

وی در توضیح این مطلب اضافه کرد: این شاعر بین مطالبات دنیوی زیستن و آخرت اندیشی معلق است، گاهی به این سو و گاهی به سوی دیگر کشیده می‌شود، آن هم در یک غزل، مثلا در بیت « من ملک بودم و فردوس برین جایم بود /آدم آورد در این دیر خراب‌آبادم » نخست به رفتن به جهان ماورا و موطن اصلی می اندیشد و در مصرعی مانند «وعده فردای زاهد را چرا باور کنم » همین اندیشه را نقض می کند در واقع او رشته عرفانی خودش را به دست خودش پاره می‌کند.

 وی در پایان گفت: به عبارتی به زبان خودمانی می‌توان درباره این شاعر شهیر چنین گفت که وی شاعری است که هم خدا را می‌خواهد، هم خرما. او هم طالب خوشی‌های دنیا است و هم طالب آخرت است.

پایان پیام/

Posted by مریم   on یکشنبه بیست و چهارم مهر 1390  at 14:4 | Post Link | 

 یک روز که دریا طوفانی است

 امواج نگاهت

 کودک احساسم را غرق می کند

 این را رودخانه اشکم

 هر وقت که طغیان می کرد

 فریاد می کشد!

Posted by مریم   on شنبه دوازدهم شهریور 1390  at 15:35 | Post Link | 

 به لطف خاطراتت

آبشار دیدگانم

 همیشه ابری است !!!!!!!!

Posted by مریم   on شنبه پنجم شهریور 1390  at 13:6 | Post Link | 

 احساسم قرین بی اعتمادی است

 آنها که می خواهند قلب مرا تسخیر کنند

 به گمانشان هم نمی رسد  که این سرزمین بیابانی است

باران که ببارد التیام می یابم

 جوانه می زنم و دوباره تو را در آغوش می گیرم

برهنگی خدا گونه ات فریبم می دهد

 و فراموش می کنم

که کودک اعتمادم را سالهاست به خاک سپرده ام!

Posted by مریم   on شنبه بیست و نهم مرداد 1390  at 12:51 | Post Link | 

خیابان

پاساژ

 مغازه

 دفتر اسناد رسمی 

 دفتر ازدواج و طلاق 

همه چیز مرا به یاد تو می اندازد

 برای فراموش کردنت جهانی دیگر می سازم

بدون خیابان ُپاساژ ُ مغازه و دفتر ازدواج و طلاق

 هیچ وکیلی را به آنجا راه نمی دهم

سعدی و حافظ و خیام هم ارزانی خودت

تمام عمرم شاهنامه می خوانم !

Posted by مریم   on چهارشنبه دوازدهم مرداد 1390  at 13:5 | Post Link | 

دردهای من لاعلاج است

و زخمهای من آنقدر کاری است که بوی تعفن می دهد

 تو اینها را نمی فهمی

 تو درد را نمی فهمی

 بی رحمانه تکیه می کنی به آن صندلی قدیمی

 و مدام

مرا به روی تیزی سنجاق دود می کنی و بالا می کشی

و اصلا نمی فهمی  که خاکستر شدن چه دردی دارد !

بی خیال پوزخندی می زنی 

 و مرا بر باد می دهی

و دیگر هیچ کلامی روایت نمی شود!

Posted by مریم   on شنبه هشتم مرداد 1390  at 13:33 | Post Link | 

آدمها  این روزگار چقدر پیچیده اند

 اصلا نمی شود با آنها رفیق شد

 همه  در کیمن  تواند

 و تو تنها تنهایی 

 خودت را برای روزهای خوب و بد آماده کن

 از پاننشین ُراهی طولانی در پیش است .!

Posted by مریم   on چهارشنبه هشتم تیر 1390  at 11:58 | Post Link | 

مترسک خواب کلاغ ها را نمی آشفت

 دهقان پیر اما

بر پیکر زمینی

 که با

 گاو آهنی قدیمی خراشیده بود  بذر می پاشید

 بی نتیجه

Posted by مریم   on چهارشنبه چهارم خرداد 1390  at 10:2 | Post Link | 

 آسمان گریست

آینه چهره مبهوت زنی را به تصویر کشید که تقدیر ش مخدوش بود

 و من صدای زمین خوردنم را شنیدم

« وقتی از چشمان تو افتادم»!!

Posted by مریم   on چهارشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1390  at 15:18 | Post Link | 

 اندوه چشمه ای جوشان بود

 که تنها جویبار دیدگان را پر آب کرد

 اینبار اما طوفانی در راه است

 بغض درون سینه فریاد می کشد !!

Posted by مریم   on چهارشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1390  at 11:40 | Post Link | 

 تو بودی

 پرنده ها آواز می خواندند

 پروانه ها چقدر خوشبخت بودند وقتی بالای سرت می رقصیدند

و ستاره های بازیگوش

 بی هراس از ابرهای تیره

 چشمک زنان سرود می خواندند

خورشید می تابید

 و من

 همچون کودکی در دامان عشق تو می بالیدم

 حالا سالهاست

 نه پرنده ای

 نه پروانه ای

 از کوچه ما گذر نمی کند

 ابرهای تیره آسمان را فرا گرفته اند!!!

Posted by مریم   on چهارشنبه چهاردهم اردیبهشت 1390  at 9:39 | Post Link | 

از تکراری شدن بیزارم

 با مرگ هیچ فرقی ندارد

 می خواهم زنده بمانم !!

Posted by مریم   on چهارشنبه چهاردهم اردیبهشت 1390  at 9:29 | Post Link | 

یادت را  از من نگیر

روی خاطرم خط نکش

 از جاده تنهایی نرو

 همه  اینها را بارها تکرار کردم

 حرف تازه ای ندارم

 کوله بارم را بسته ام

بدون تو سفر می کنم !!

Posted by مریم   on دوشنبه دوازدهم اردیبهشت 1390  at 13:11 | Post Link | 

موهایم را به شانه ای می نوازم

 به تنم عطر یاس می زنم

 زیبا ترین پیراهنم را می پوشم

جزآینه کسی نیست که تماشایم کند

آن غریبه سالهاست از دلم رفته است !!!!!! 

Posted by مریم   on چهارشنبه هفتم اردیبهشت 1390  at 11:54 | Post Link | 

من شاعرم یا شعر 

نمی دانم

درون من

 کسی است

 که مرا به رقص با کلمات

مرا به اندوه یا شادی می خواند

 بیش از این آوازی نمی شنوم .

*************

خود خواه بودم

 او را شکستم

 وقتی

 صادقانه خطوط غمناک چهره ام را نشانم داد

 آینه را می گویم !!

***************

 رو یاهایم را به باد می سپارم

  باشد

 در مسیر

 روی شاخه ای جوان

 یا شکوفه  ای تازه

  بارور شوند

 هر وقت دلم می گیرد

 ابر می شود

 باد اما

 داستان دیگری  دارد...

Posted by مریم   on چهارشنبه هفتم اردیبهشت 1390  at 11:39 | Post Link | 

چه بی صدا شکست

غروززنی

که

 از ارتفاع سادگی خویش

 بی رحمانه بر زمین افتاد

تا دوباره بیستد

و ایمان بیاورد

 به اینکه

قفس مانعی برای  اندیشه پرواز نیست!!!

Posted by مریم   on دوشنبه بیست و دوم فروردین 1390  at 10:47 | Post Link | 

لبهای من

 با بوسه های بارانی تو

شکوفه داد و شکفت

و

 از رویش اساطیری

 شکوفه های عشق در گلزار وجودم

جوانه های امید رویید و رویانید

حس  بارور شدن و ُگل دادن

 و ایمان داشتن 

به اینکه می شود

و می توانیم!

Posted by مریم   on شنبه بیستم فروردین 1390  at 12:17 | Post Link | 

یک آموزگار خام می تواند مدتها شاگردان خویش را سرگردان کند . ارد بزرگ



بی خردی اسارت بدنبال دارد .و خرد موجب آزادی و رهایی است . فردوسی خردمند



موفقیت تنها یک چیز است این که : زندگی را به دلخواه خود بگذرانید. کریستوفرمورلی



هستی ما به ناپایداری ابرهای پاییز تماشای تولد و مرگ موجودات همچون نظاره شعله‌‌های آتش یک عمر مانند جرقه رعدی در آسمان چون سیلابی پر شتاب

و روان از سراشیبی کوهی . گواتما بودا



هیچ کس نمی تواند ما را بهتر از خودمان فریب دهد .گوته



زندگی بخت آزمایی بزرگی است که فقط بلیط های برنده را می توان دید» ضرب المثل سانسکریت



درختان بارور خم می شوند و مردان بزرگ متواضع میگردند، اما شاخه های خشک و مردم نادان می شکنند وخم نمی شوند. یوستین گوردر


انسان وقتی تمام عیار، وحدت یافته، آرام، بارور و شادمان می شود که فرآیند فردیت کامل شود، وقتی که ؛ خودآگاه و ناخودآگاه او بیاموزند در صلح و صفا با

هم زندگی کنند و مکمل یکدیگر باشند . ک.گ.یونگ



هنگامه رهایی اهریمن ، هنگام دربند شدن توست . ارد بزرگ



جامعه وجود ندارد جوامع وجود دارد . کوروش



بهترین بخشی را در هر فرد جست وجو کن و این را به او بگو. همه ما به چنین محرکی نیازمندیم، هر بار که از کار من ستایش می شود، فروتن تر می گردم

چون احساس نادیده گرفته شدن یا ناخوشایند بودن نمی کنم. نگریستن به عظمت همسایه ات را بیاموز و عظمت خودت را نیز بنگر. جبران خلیل جبران



موفقیت روی ستون های شکست شکل می گیرد . سری چینموی



اگر می خواهید حقیقتاً زندگی کنید، ابتدا مردن را بیاموزید! . توکارام



از آه و نفرین بزرگان و ریش سفیدان هر ایلی باید ترسید . ارد بزرگ



بعضی صلیب را روی گور خود می گذارند و برخی آنرا لنگر کشتی می سازند . کولستون



عجیب است که ما انسان ها از هر جهت تا به این حد هوشمند هستیم. فضا و ساختمان اتم را کشف می کنیم اما از ماهیت خودمان اطلاعی نداریم یا درک

درستی نداریم . یوستین گوردر



مهم نیست که چقدر منزوی هستید و چه مایه احساس تنهایی می کنید، اگر کار خود را حقیقتاً و خودآگاهانه انجام دهید، یاران ناشناخته می آیند و شما را

طلب می کنند. میگوئل سرانوی



ما انتخاب کرده ایم که به بخش هایی از وجود خود اجازه بودن ندهیم و درنتیجه مجبور هستیم انرژی روانی بسیاری را صرف پنهان نگه داشتن آنها بکنیم. دبی

فورد



ناتوان ترین آدمیان، آنانی هستند که نیروی بدنی خویش را به رخ دیگران می کشند . ارد بزرگ



مبارزه است که قدرت می آورد نه استراحت. استائل



کسی که زیاد سفر می کند قصدش فرار از مبدأ است نه رسیدن به مقصود . میگوئل د اونامونو



لازم نیست گوش کنید، فقط منتظر شوید. حتی لازم نیست منتظر شوید، فقط بیاموزید آرام و ساکن و تنها باشید. جهان آزادانه خود را به شما پیشکش

خواهد کرد تا نقاب از چهره‌اش بردارید انتخاب دیگری ندارد؛ مسرور به پای شما در خواهد غلطید . فرانتس کافکا



«کارما» گواه جاودان آزادی انسان است اندیشه‌‌ها و گفتار و کردارمان تارهای پیله‌ای است که پیرامون خود می‌‌تنیم . سوامی ویو کاناندا



دانای فرزانه بی‌آنکه گام سپارد، می‌داند بی‌آنکه بنگرد، می‌بیند بی‌عمل، سامان می‌دهد . لائو تسه



اگر شیفته کارت نباشی ، روانت بیمار می شود و در نهایت پیکرت از پای در خواهد آمد . ارد بزرگ



بیشتر کسانی موفق شده اند که کمتر تعریف شنیده اند . امیل زولا



دو اشتباه بسیار بزرگ یکی این است که قبل از موعد اقدام به عمل کنیم و دیگری این است که فرصت مناسب را از دست بدهیم . کوئیلو



آنکه کارهایم به دست اوست، یار وفادار من است، از هر تعلق و دلبستگی بری است و به هر موجودی مهر می ورزد. او به سویم می آید . اگاواد گتیا



اگر غذایی نامطبوع بخوری، آبی ناگوار بنوشی و بر خم بازوانت بالین بسازی، هنوز می توانی سرور و شادمانی را بیابی . کنفسیوس



غفلت بورزید تا سرگشته بمانید. بجویید تا بیابید! . منسیوس



هر قدر به دیگران احترام بگذاریم ، به ما احترام خواهند گذاشت . ارد بزرگ



آنگاه که هنر خوار می گردد جادو ارجمند می شود . فردوسی خردمند



اندیشه کردن به این که چه بگویم، بهتر است از پشیمانی از این که چرا گفتم. سعدی



سکوت دردناک است. اما در سکوت است که همه چیز شکل می گیرد و در زندگی ما لحظه هایی هست که تنها کار ما باید انتظار کشیدن باشد. درون هر چیز

در اعمال هستی، نیرویی هست که چیزی را می بیند و می شنود که هنوز قادر به درکش نیستیم، هر آنچه امروز هستیم، از سکوت دیروز زاده شده است.

جبران خلیل جبران



به راستی که شماری بسیار از مردم با یاوه گویی های خود نشان می دهند که میان تهی هستند اما اندکی از آنان نیز با سکوت خود نشان می دهند که

الهی هستند. تاولر



فصیح ترین زبان عمل است . شکسپیر



از دیروز بیاموز برای امروز زندگی کن و امید به فردا داشته باش . آلبرت انیشتن



آدمهای پاک نهاد درهای وجودشان را پس از ناسپاسی می بندند نه پیش از آن . ارد بزرگ



ای سالک ، یکی یکی ، قدم به قدم . راهی نیست . راه با پیمودن پدید می آید . با پیمودن است که راه را می سازی ، و اگر واپس بنگری ، هر آن چه میبینی

، فقط رد گام هایی است که روزی پاهایت دوباره آنها را می پیماید . ای سالک ، راهی نیست ، راه با پیمودن پدید می آید . آنتونیو ماچادو



تنها نشان زندگی رشد کردن است . جان هنری

Posted by مریم   on سه شنبه شانزدهم فروردین 1390  at 12:34 | Post Link | 

 در آن لباس سپید اطلسی

 با مروارید های گرانبها

 و توری بلند

 فاتحانه عشق را تسخیر  می کند

 با وقار و خونسرد

 در مقابل  دیدگان به ظاهر ستایشگر دوستان

 را ه می رود

 تا  بگوید

که آن دختر بازیگوش دیروز

 اکنو ن بانوی مسوول است

 بانویی

 که هر روز

 شانه های ظریفش

 زیر بار سنگینی مسولیت و  رنج مسلول بودن

 و دیده نشدنهای مکرر

 خرده شده

 و قامتش تکیده از تکرار زمان

 فروتنانه

 جلوه گری می کند

 بدون اینکه دیدگان تحسین گری را بر انگیزد

واکنون 

 در سالهای نه چندان دور

 در مسیرتکراری عادی شدن

 ناباورانه رویا های دخترکی را می نگرد

 که زیر تازیانه باد

 بی رحمانه پرپر می شود .

Posted by مریم   on سه شنبه دهم اسفند 1389  at 18:2 | Post Link | 

آینه ها در برابرم قد علم  می کنند

 و من 

در واپسین لحظات دلتنگی

در جستجوی خورشید

 زمان به عبث می گذرانم

 از تمام آینه ها دلگیرم

 می خواهم به جنگ تاریکی بروم

   آخر با وجود این همه آینه

 چهره ام را به یاد نمی آورم

 نفرین نمی کنم

 می جنگم

با تاریکی

 با ترس

با نفرت 

 با زنی پر از دلهره که در درونم نفس می کشد

 و دنیا را برای خودش وارونه جلوه می دهد

 با آنگه هر شب از درد به خود می پیچد

و بار درونش را که تنهایی و تردید  است ، سقط می کند

فردا بازیگر نمایش خوشبختی است

 و ریا کارانه اشکهایش را 

 با دستمالی مخملی

پاک می کند

 می

جن

گم ...

تا آزادی راهی نیست !

Posted by مریم   on یکشنبه یکم اسفند 1389  at 11:50 | Post Link | 

دلم می سوزد اما نه برای باغچه که قلبش در زیر آفتاب ورم کرده است و ذهنش دارد کمکم از خاطرات سبز تهی می شود اینبار دلم برای جنگل می سوزد که درختان تنو مندش از جور تازیانه آتش فریاد بر می آورند و یکی نیست تا الهه باران را  که چندی است به خواب رفته فر اخواند و بگوید که دیو خشکسالی اینبار نیرنگش را در جنگلهای سبز گلستان و مازندان  به کار گرفته تا عجوزه  بیابان را  بار دیگر در این دشت سبز حاکم کند .

 دلم می سوزد برای خاطرات سبزی تهی می شود و کسی نیست که فریاد شان را بشنود .

دلم می سوزد برای این همه سر سبزی و افسوس که دستمانم یاری نمی دهند تا جرعه ای آب پای درختی در حال سوختن بریزم و افسوس که من در اندوه  شنیدن این همه فریاد تنهاییم !

چه کسی مرا یاری می دهد تا درختان و جنگل را یاری دهم و چه کسی به من می گویید که من بدون این همه خاطره سبز چگونه زیستن می توانم و من چگونه تاب بیاورم این همه بی توجهی را که نسبت به این یادگاران هزاران هزار ساله صورت می گیرد و چگونه اندوه بی توجهی این رسانه پر سر صدای بی خاصیت را که اینبار در مقابل شعله های آتش سکوت گزیده اند و فریاد درختان نمی شنوند را تحمل کنم .

 من دلم می سوزد از انسانهایی که نمی دانند زدگی بدون خاطرات سبز ، زندگی بدون درخت یعنی مرگ و مرگ بسیار بهتر از زندگی بدون سبزینگی است.

Posted by مریم   on چهارشنبه هشتم دی 1389  at 19:12 | Post Link | 

تو رفتی و هنوز من

 به بغض در گلو نشسته ای

 کنار پنجره

 نگاه می کنم به جاده ای

که سالهای دور

 تو را به گامهای استوار

 زمن گرفت

و فکر می کنم

بدون تو

چقدر ...!

Posted by مریم   on سه شنبه بیست و سوم آذر 1389  at 13:52 | Post Link | 

این درد لعنتی چندی است امانم را بریده است

 به خودم می پیچم

به یاد خاطرات گذشته ای که امروز تمام زندگی من است

به یاد عشق 

 که هم مرا فریب داد و هم پدرم را از بهشت  بیرون کرد !

Posted by مریم   on دوشنبه بیست و دوم آذر 1389  at 15:58 | Post Link | 

سهم من از تو

 لبخند محو شده ای بر لبهای خشکیده 

 و تنهایی عمیق در سیاهی شبی طولانی و پر از انتظار است

که هیچگاه به پایان نمی رسد.

Posted by مریم   on شنبه ششم آذر 1389  at 13:54 | Post Link | 

در گلو گاه طوفان وحشت

می خروشد چه آسان شب و روز

گاه آرام و آهسته و سرد 

 می نوازد دلش را به یک سوز

 موج را می شناسی که گاهی 

 خشمگین است و بر صخره کوبان

 کاش موجی به اندازه عشق

بر دلم راه می زد چو طوفان

Posted by مریم   on چهارشنبه پنجم آبان 1389  at 18:35 | Post Link |